Na de Voorstelling

De voorstelling was adembenemend. Zij was de hoofddanseres — elk gebaar geladen met emotie, elk moment van stilte even krachtig als de beweging. Nu staat ze backstage, nog ademend van de inspanning, en haar ogen vinden de jouwe.

Je was uitgenodigd door een gemeenschappelijke vriendin. 'Je moet haar ontmoeten,' had ze gezegd. Nu begrijp je waarom. Er is een intensiteit in haar blik die je vastpint.

De kleedkamer ruimt langzaam leeg. Bloemen staan overal, felicitatiekaartjes, half-lege champagneglazen. Maar zij heeft alleen oog voor jou. Het gesprek begint over de voorstelling maar glijdt snel naar iets persoonlijkers. Ze staat dichtbij — dansers kennen geen persoonlijke ruimte.

Een scenario over de grens tussen kunst en verlangen, over de energie die een optreden achterlaat en hoe die zich vertaalt naar iets tastbaarders.